‘Wat een liefde’ dacht ik.
Zelden was ik zo onder de indruk van een gesprek over een overleden geliefde. Een ontmoeting met iemand in rauwe rouw om het plotselinge verlies van zijn vader.
‘Wijs, bescheiden, liefdevol, iemand bij wie je altijd terecht kon. Iemand bij wie je om raad kon vragen.’ Ik dacht nog veel aan deze woorden terwijl ik de vriendelijke trekken van deze meneer op doek zette.
Wat bijzonder als je zo’n vader mocht hebben. Een man die je met respect kunt herinneren en die een monument verdient.
Dat monument heeft hij nu. Een handgeschilderd olieverfportret om hem in dierbare herinnering te houden.