Thijs

Een actief tenger jongetje. Bruine huid. Blonde haartjes.

Zo zag ik je voor het eerst op de kleuterschool. Heel even zat je bij mijn zoon in de klas. De jaren daarna niet meer.

Van de meeste kinderen hoor je dan niets meer. Maar ondanks dat je niet bij mijn zoon in de klas zat kwamen de verhalen over jouw grappen en streken lachend bij mij aan tafel terecht. Je moet de meesters en juffen af en toe kopzorgen hebben gebracht.

Je groeide uit tot een hele leuke tiener. Je was super lief voor je kleine zusje, die stapeldol op je was. Je sprong graag in het kanaal met je vrienden. Je hield van kip met friet en appelmoes. Je was een echte gangmaker en je zocht ook wel de randjes op.

Maar langzaam werd je volwassen. Je haalde je rijbewijs. Je deed met plezier een rondje met kinderen in je werkbus als dat zo uitkwam. Later kocht je ook nog een eigen auto. Ondertussen maakte je steeds wijzere keuzes. Je werkte aan jezelf en je ontwikkelde je eigen normen zoals geen druppel alcohol achter het stuur. Je had een vaste baan. Je raakte wat meer in balans. Je was vol levenslust en bleef die tengere, actieve, zongebruinde jongen. Maar nu als jongeman.

En toen stopte het. Veel te vroeg. Totaal onverwacht. Je wordt zo enorm gemist.

En wat kan ik nog zeggen? Wat kan ik nog doen? Wat kan dit verdriet verzachten? Ik heb geen antwoord, maar ik pakte een penseel, en een selfie met je vrienden, waar je oor wegviel door het gezicht van iemand anders.

Ik schilderde je. Om jou te herinneren en om je te eren.

Je was een prachtig mens.